کسی که خود را دوست می دارد، به خویش احترام می گذارد.

کسی که خود را دوست می دارد و به خویش احترام می گذارد، دیگران را نیز دوست می دارد و به آنها

احترام می گذارد دیگران را نیز دوست می دارد و به آنها احترام می گذراد.

 چنین آدمی پیش خودمی اندیشد : دیگران نیز مانند من هستند.

همان طور که من مظهر خداوندم، از عشق سرمست می شوم و احساس احترام می کنم،

 دیگران نیز مانند من اند. کسی که خود را دوست می دارد، از عشق بهره مند می شود.

. او سرشار  می شود از عشق. عشق از او جاری می شود همچون رود و بــه

دیگـــران می رسد. کسی که خود را دوست می دارد، عشق را با دیگران قسمت می کند.

وقتی درک کنی که دوست داشتن خود تا چه اندازه دلپذیر است،

خواهی دانست که سهیم شدن آن با

دیگران دلپذیر تر و دل انگیز تر است.

 عشق تو به خود، بتدریج موج برمی داردو به کناره های دیگران نیز می رسد.

آنگاه آدم ها دیگر، حیوانات، پرندگان، سنگ ها آب، باد و باران را نیز دوست خواهی داشت.

تو می توانی هستی را از عشق خود پر کنی;

 همان طور که یک سنگریزه می تواند دریاچه را پر از موج کند.

 کسی که خود را دوست نمی دارد، روحش روز به روز ضعیف تر و ناتوان تر می شود.

رشد درونی چنین آدمی متوقف می شود.

 زیرا این عشق است که به روح غذا می رساند. روح، دانه است و عشق، خاک. باید دانه روح را در خاک

 باید دانه روح را در خاکحاصلخیز عشق بکاری تا بشکفد، ببالد و به گل بنشیند.

دوست داشتن خود، هیچ ارتباطی به نفس و

 نفاسیت نمی تواند در متن آن دوام بیاورد.

 ابتدا نور عشق را به خود بتابان. ابتدا چراغ راه خود باش.

 بگذار این چراغ، ابتدا زوایای تاریک روح خود تو را روشن کند.